Płynąć własną drogą

Ostatni, może największy prezent...

Chcę podziękować wszystkim z którymi się w ciągu 18 lat pracy w MKS Trójka zetknąłem. W szczególności moim wszystkim zawodnikom, dzięki którym ta praca miała sens. Były to lata wspaniałe. Wielkie emocje towarzyszyły nam cały czas. Świetny, wyjątkowy rocznik 80 - mam wśród prawdziwych przyjaciół, dał mi impuls na wszystkie następne lata. Impuls ten pozwolił na przetrwanie kryzysów, wiarę w ludzi. To oni dali mi fundament - zaufanie. Potem był rocznik 87, wiele razem osiągnęliśmy . Setki medali, setki rekordów Polski. Wyżyny europejskiego pływania, przedsmak światowego.

W latach 1988 - 2005 zawodnicy moich grup treningowych zdobyli dużo ponad 300 medali Mistrzostw Polski, ustanowili ponad 100 Rekordów Polski.   Większość Mistrzostw kończyliśmy na pierwszej pozycji w klasyfikacji drużynowej. Wreszcie też Klub "dorobił" się sukcesów najwyższej rangi europejskiej i  światowej. W latach 2003 i 2004, kiedy pełniłem funkcję Koordynatora Klubu, zespół, którego trzon stanowili moi zawodnicy wygrywał Drużynowe Mistrzostwa Polski. Jeszcze kilka lat temu na dźwięk słowa "Trójka" na twarzy słuchacza malowało się zakłopotanie. Teraz jesteśmy na pierwszych stronach gazet. Ola dwukrotnie wygrywała Plebiscyt na najlepszego sportowca Ziemi Łódzkiej. Wcześniej, tylko raz zawodnik MKS Trójka kwalifikował się do pierwszej dziesiątki. Coś przez te lata udało się zrobić...

Kilka lat wstecz, spacerując po łąkach Drzonkowa, rozmawiałem o sensie tej pracy z moim przyjacielem Zbyszkiem. Miał, jak wtedy to określałem, pesymistyczne podejście. Twierdził, że nie można liczyć na szacunek i wdzięczność zawodników, że przejdą kiedyś na drugą stronę ulicy, tylko po to, by z nami się nie spotkać. Zaprzeczałem bardzo energicznie. W pewnym momencie wyjąłem "komórkę", wystukałem numer. Dzwoniłem do faceta, który niegdyś był moim zawodnikiem. Powiedziałem krótko, Kuba, potrzebuję Cię, przyjeżdżaj. Gdy skończył mu się repertuar przekleństw, zapytał: serio? Tak, powiedziałem. Gdzie jesteś? Drzonków koło Zielonej Góry. Ok, odpowiedział, jak będę w Zielonej zadzwonię, schodzę do samochodu.
Poznałem ludzi którym powierzam bez obaw PINy swoich kart płatniczych, z którymi dzielę się radościami, smutkami, cierpieniem. Odbieram teraz od nich telefony z Łodzi, Polski, Niemiec, Anglii. Wspierają mnie cały czas, mogą też liczyć na wzajemność.
Praca trenera jest ciężka i trudna. Musimy zmuszać naszych zawodników, których cenimy, szanujemy i podziwiamy, do nadludzkiego wysiłku. Ograniczmy ich naturalne prawo do poszukiwań nowych doświadczeń, towarzystwa, dyskotek, imprez, alkoholu, nocnych wypadów na "Pietrynę". Do ponoszenia za to wszystko ryzyka i odpowiedzialności. Doprowadzamy do sukcesów, często porażek, łez radości i cierpienia. Każemy iść wcześnie spać, zabraniamy jedzenia pączków. Każemy kupować drogie kostiumy, kiedy czasem na nowe buty kasy nie ma. Każemy im wstawać o 5 rano, przychodzić do domu po 18 i jeszcze lekcje odrabiać. I jeszcze chcemy by nas kochali! Jednak tak się zdarza. Te niesamowite, razem przeżyte emocje łączą jak nic innego. Sprawdzamy się przecież w najtrudniejszych, skrajnych sytuacjach! Nie sztuka polubić kogoś gdy jesteśmy wypoczęci, śliczni, spędzamy czas w pubie, bawimy się w zaparkowanym na ciemnym parkingu samochodzie, dajemy sobie tylko radość. Trener - zawodnik to team taki jak w Himalajach, na jednej linie. Zaufanie, szacunek, nawet sympatia czy przyjaźń zdobyte w takich okolicznościach przetrwają wszystko!
Ale Zbyszek miał też rację, doświadczyłem i tego... Dzięki i za to... Dzięki silnym bodźcom  rozwijam się nadal... doświadczam... czuję... żyję...

Poznałem wspaniałych trenerów, ludzi mądrych, doświadczonych. Zawiązały się głębokie przyjaźnie. Zawsze, w ferworze nawet najgorętszej imprezy pamiętamy o "janosz aldasz" :-)))

Poznałem świetnych "niedzisiejszych" dziennikarzy. Życzliwych, uczciwych. Dzięki ich nieustającemu wsparciu i życzliwości zrozumiałem, że to co robimy ma znacznie większe znaczenie, niż tylko zdobywanie medali... Wielkie dzięki dla nich wszystkich!

Wielkie dzięki dla UNIQA, tam też są fajni ludzie.

Szacunek dla wszystkich!
Szacunek dla Gryczaka, Witka, Kuby, Wojtka, Asi, Magdy, Izy, Rafała, Damianka, dla Yoanny, Krysi, Oli, Łukasza, Adriana, Baby, Luizy, Leo, dla Gałcia, i wielu, wielu innych.

W MKS Trójka zbudowałem fundament, mam wiedzę i doświadczenie,  zdobyłem wiarę i nieufność, mam przyjaciół... poznałem prawdziwą wierność i prawdziwą zdradę...
Czas teraz pójść dalej, przeszłość nie może być kotwicą, hamować rozwoju. Cały czas do przodu...