Ostatnio spotykam się ze wzmożonym zainteresowaniem na temat moich relacji ze Związkiem, z trenerem Słomińskim w szczególności, i w tym kontekście z Olą Urbańczyk. Jeśli ktoś z Was uważnie śledził prasę, choćby artykuły zamieszczane na mojej stronie internetowej, ma niezły obraz całej sytuacji. Niewielu jest jednak aż tak wytrwałych:-) Przedstawię zatem problem w "pigułce", z "pierwszej" ręki:-).
Już prawie rok mija od Zimowych Mistrzostw Polski Seniorów w Oświęcimiu ( listopad 2004). Pamiętnych Mistrzostw. Czemu były aż tak wyjątkowe? Przedstawiono nam na nich nową koncepcję szkoleniową PZP. W skrócie, to co istotne dla obecnej sytuacji, polega ona na totalnej centralizacji. Wszyscy najwybitniejsi zawodnicy mają przejść do grupy trenera Słomińskiego na 220 - 270 dni treningowych w roku. Jest to warunek finansowania ich szkolenia. Można się temu nie podporządkować, ale zostaje się bez pomocy PZP. Obozy, suplementacja, badania itp itd  na własny koszt. Całkowite odcięcie od budżetu PZP.
I to niezależnie od klasy zawodnika. Na pytanie, jaki wynik zawodnik musi osiągnąć, by mieć prawo do pracy ze swoim trenerem, nie otrzymałem odpowiedzi. Na pytanie jaki jest sens odsuwania trenerów od pracy ze swoimi zawodnikami nie uzyskałem odpowiedzi. Przedstawiłem propozycję: dajecie pieniądze - wymagajcie. Skonstruujmy we wspólnej dyskusji program który będziemy realizować, my, trenerzy naszych zawodników. Propozycja pozostała bez echa. Przedstawiłem sytuację Oli i jej rodzicom. Uznali wspólnie, że nie "wchodzą w ten interes". Że nie ma sensu niszczyć czegoś co daje dobre rezultaty, satysfakcję i radość z wysiłku. Przyjąłem ich decyzję z radością, jako wyraz wielkiego zaufania do mnie. I z wielką obawą o przyszłość. Czy damy sobie radę sami? Czy Ola wytrzyma presję? Wtedy jeszcze nie było mowy o sponsorze... Złoto Oli na Mistrzostwach Europy w Wiedniu nie zmieniło sytuacji. Jedyne złoto naszej reprezentacji! Zostaliśmy sami.
Dość szybko jednak nasze relacje z PZP normalizowały się. W styczniu już pojechałem z Olą na Puchar Świata do Berlina na koszt PZP. Nie przynieśliśmy wstydu. Trzy medale z jednych zawodów PŚw, tego jeszcze chyba w historii polskiego pływania nie było! Potem już, całkowicie za własne pieniądze, obóz na południowym Synaju. Wielbłądy, quady, beduini. Aktywny wypoczynek. Postanowiliśmy luźniej potraktować nadchodzący sezon. Jeśli Ola ma pływać jeszcze wiele lat, nie można eksploatować organizmu, umysłu. Jest młoda, niech cieszy się życiem, myślałem. Zastanawialiśmy się nad startem w Montrealu. Byliśmy raczej na nie. Dopiero w maju zdecydowaliśmy, jak zrobisz minimum, jedziemy. Dlaczego? Bo minimum właśnie daje do tego przepustkę, proste. Nawet bez nadziei na jakiś wielki sukces. Sam udział w Mistrzostwach jest już sukcesem. Nowe doświadczenia mogą zaprocentować w przyszłości, warto zatem jechać, stwierdziliśmy.  Nasze relacje z PZP uległy gwałtownemu pogorszenie, wbrew wcześniejszym uzgodnieniom nie było dla mnie miejsca w reprezentacji, nie było nawet akredytacji! Już wtedy, dwa dni po Głównych Mistrzostwach Polski, na spotkaniu w jednym z fajnych łódzkich pubów, zasugerowałem Oli dołączenie do grupy tr Słomińskiego. Powtórzyłem sugestię kolejnego dnia, na treningu. Moje argumenty miały naturę głównie materialną - nawet ze wsparciem UNIQA nie będzie nas stać na wszystko, np na 10 dniową aklimatyzację w Kanadzie Argumentowałem, możemy robić przygotowania razem, ale będzie Cię to kosztowało ok. 25 tys zł! Ola odrzuciła sugestie. Wzięliśmy się zatem do pracy. W trakcie obozu w Ostrowcu zaczęły pojawiać się nadzieje na dobry wynik na 50 mot. Zapomnieliśmy trochę o "odpuszczonym" sezonie. Zaczęło nam się wydawać, że czołówkę światową pokonamy mimo beduinów, wielbłądów, quadów:-) Ola pływała naprawdę szybko, bardzo szybko. Pojechaliśmy do Montrealu, Ola ze wsparciem UNIQA opłaciła mój pobyt, akredytację załatwiłem sam. Wyniki znacie, bez rewelacji:-). Warto jednak było, chociaż by po to, by przypomnieć sobie jak ciężko trzeba pracować na sukces. Później trudny powrót, komentarze dalekie od sportowego "ducha". Czasem wręcz opluwanie. Zwłaszcza mnie. Od 1 września Ola z wielką energią wzięła się do pracy. Obserwacja, poparta testami wykazała błyskawiczną zwyżkę dyspozycji. Mogliśmy szybko wrócić do zaawansowanego treningu. Wtedy Ola podjęła decyzję o wyjeździe na obóz Kadry do Ostrowca. Bardzo mądrą decyzję, chociaż trudną dla mnie do "przełknięcia". W rozmowie z trenerem Słomińskim nie ukrywałem ograniczonego zaufania, ale i wielkiej nadziei. Przypomniałem czasy kiedy między nami była współpraca i dobra atmosfera. Nie ukrywałem, że bardzo uważnie będę "patrzył na ręce". W końcu jedzie na obóz jako Mistrzyni Europy. Klasę potwierdziła zwyciężając w GP w Krakowie, w dniu wyjazdu na obóz. Nie pojechała do Ostrowca zawodniczka którą trzeba wyciągać z kryzysu, skłócona z trenerem ( jak często w polskim pływaniu bywa) - pojechała jako najlepsza!. Ola pokazała wielką klasę, także jako człowiek. Po tylu latach wspólnej pracy mogłem jej tylko powiedzieć - zaimponowałaś mi! Wiedziałem, że będę z niej dumny! Szybko dostrzegłem kolejny korzystny aspekt wyjazdu, Ola sprawdzi w bezpośredniej konfrontacji jakość naszego treningu. Byłem pewien, że będzie należała do najlepszych. I że inni to zobaczą, także trener Słomiński. Zobaczą, że wyniki Oli z nieba nie spadły. Są efektem ciężkiej i precyzyjnej, dostosowanej perfekcyjnie do jej organizmu pracy.  I że sprawdzę się ja, jako trener. Czy potrafiłem przygotować zawodniczkę do pracy z najlepszymi na świecie. Po kilku dniach "Słoma" napisał:

Ola radzi sobie bardzo dobrze, powiedziałbym nawet zaskakująco dobrze. (...) Po prostu zaskoczyła mnie
jakością realizacji zadań treningowych.

W dzisiejszym Przeglądzie (24.10.05) czytam wypowiedź Piotra Woźnickiego, asystenta Pawła:

Aleksandra Urbańczyk doskonale prezentowała się na zgrupowaniu w Ostrowcu. W treningu była lepsza od Barzyckiej.

I znowu tr Słomiński w wywiadzie dla PAP z dn 26.10.05:

Trzon reprezentacji pływaków stanowią: Otylia Jędrzejczak, Paweł Korzeniowski, Aleksandra Urbańczyk, Paulina Barzycka, Sławomir Kuczko, Przemysław Stańczyk, Łukasz Drzewiński, Beata Kamińska oraz najstarszy w tym gronie, 28-letni Bartosz Kizierowski, specjalizujący się ostatnio w sprincie.

Po tygodniu spotkanie, dla mnie na pewno radosne :-)Ola przekazała mi taką dokumentację swojej pracy,
że sam postanowiłem zabrać się do roboty:-) Pełny profesjonalizm! Z dumą pokazywałem kolegom. Przejrzysty zapis treści,
realizacja, opisane strefy energetyczne. Nic dodać, nic ująć!
Czego spodziewam się po tym zgrupowaniu? Przecież każdy wie, że trening jest procesem ciągłym, nie jest na pewno sumą przepłyniętych kilometrów, wypracowanych godzin. Każde zadanie musi wynikać z poprzedniego, to oczywiste nawet dla laika. Ola podjęła wielkie ryzyko, w BPS do Mistrzostw Europy zmiana koncepcji szkoleniowej, rozerwanie łańcucha zależności między jednym a drugim zadaniem, treningami, mikrocyklami. Wie jednak, że ma pełne wsparcie, że zrobię wszystko, aby trudności przekształcić w coś pozytywnego. Do tego ma wielką wiedzę teoretyczną, doskonałe rozumienie procesu treningowego i jego poszczególnych zadań. I że potrafi mi to wszystko przekazać. Nie zawsze to widać na "zewnątrz", ale mam do niej pełne zaufanie.
O korzyściach już wspomniałem, możliwość sprawdzenia się, sprawdzenia naszego systemu szkolenia w konfrontacji z najlepszymi. Pozytywna weryfikacja oznacza dla nas znaczne wzmocnienie, upewnienie się, że wybraliśmy słuszną drogę, że metody się sprawdzają. Fakt, że jest jedną z najlepiej trenujących na zgrupowaniu, może nawet najlepiej trenującą, stanowi "trzon reprezentacji" świadczy znakomicie o naszej wspólnej dotychczasowej pracy. O tym, że poza grupą centralną można trenować niezwykle efektywnie, efektywniej nawet niż w tej grupie. Możliwość trenowania z najlepszymi, choć pływanie jest przecież sportem indywidualnym, da też nie do przecenienia korzyści. I na koniec, może najważniejsze. Pokazujemy, że mamy chęć współpracy z PZP. Mamy koncepcję, którą będziemy realizować, ale dlaczego tego nie robić razem? Przecież nikomu chyba nie chodzi o to, by wszystkich do "jednego kotła" wrzucić. Każdy zawodnik jest indywidualnością i trzeba stwarzać indywidualne warunki do rozwoju. Ale możemy robić to wspólnie.

Polecam kilka artykułów o tematyce poruszonej powyżej:

Płynąć własną drogą, Dziennik Łódzki, 22.07.05
(...)-Zaufanie zawodnika, to fundament wspólnej pracy, ale i duża satysfakcja?
- Tak to odbieram. Podczas zimowych mistrzostw Polski prezes PZP
powiedział Oli: możesz zostać ze swoim trenerem, ale nie masz nic.
Zdecydowała się zostać, choć wtedy jeszcze nie miała sponsora, nie miała
zagwarantowanych pieniędzy na szkolenie. To był dla mnie ważny dowód
wielkiego zaufania. Nawet teraz, po paru miesiącach, kiedy jestem o coś
zły na Olę - od czasu do czasu to się zdarza - zaraz sobie przypominam
tamtą sytuację. Jak ja mogę nie ufać dziewczynie, która coś takiego
zrobiła.(...)

Jadę pobić rekordy, Gazeta Wyborcza, 19.07.05
(...)nie wyobrażam sobie, by zabrakło trenera na mistrzostwach. On poświęcił się, by tylko mnie trenować. Nie jeżdżę na przygotowania z kadrą, ale ćwiczę wyłącznie pod jego okiem. Znamy się długo i sobie ufamy. Niestety w Montrealu będę musiała ćwiczyć sama, bo trener jedzie jako zwykły widz. Ważne jednak, że dzięki pomocy sponsora będzie przynajmniej na trybunach. (...)

O Oli Urbańczyk, "robocza" wersja wywiadu z trenerem Oli, maj 05
(...)Spotykam się czasem z opinią, że ją „terroryzuję”, ograniczam, na coś tam nie pozwalam. Bardzo mnie to bawi, a nawet dowartościowuje. Tak naprawdę niczego nie mógłbym jej narzucić wbrew jej woli, jest na to zbyt silna i niezależna.(..)

Ola nadal króluje, Dziennik Łódzki, 5.02.05
(...)Ola musiała podjąć decyzję, czy przejdzie do grupy kadrowiczów, pracujących
pod okiem trenera Pawła Słomińskiego, czy pozostanie w Łodzi i nadal
będzie współpracować z trenerem Mariuszem Wędrychowiczem. Zdecydowała
stanowczo: nadal trenuję w Łodzi! Jak ocenia swą decyzję Ola Urbańczyk:
 - Jestem przekonana, że jest właściwa. Wszystko co do tej pory
osiągnęłam w sporcie zawdzięczam tylko i wyłącznie trenerowi
Wędrychowiczowi. Nie widzę powodów, żeby przechodzić pod opiekę innego
szkoleniowca, zmieniać coś, co dobrze funkcjonuje. (...)

Ola popłynie w Pucharze Świata?,  Dziennik Łódzki, 11.01.05
(...)To zaskakujące, że PZP jeszcze nie ustosunkował się do planów startowych
mistrzyni Europy. Aleksandra Urbańczyk wielokrotnie i jednoznacznie
deklarowała, że chce pozostać w rodzinnej Łodzi, a nie dołączyć do
warszawskiej grupy kadrowiczów trenera Pawła Słomińskiego. Jej wolę
należy uszanować. (...)

Aleksandra Urbańczyk: - To będą moje mistrzostwa! 30.11.2004
(...)Chciałabym jak najdłużej pozostać w Łodzi. Tu trenuję, mieszkam, chodzę do szkoły. Mam indywidualny tok nauczania, profesorowie dobrze mnie znają i czasem przymkną oko. W Łodzi jest mi po prostu dobrze. Cenię trenera Słomińskiego, ale on nie wychował od podstaw żadnego dobrego pływaka. Otylię Jędrzejczak czy Pawła Korzeniowskiego przejął dopiero, kiedy zaczęli osiągać sukcesy. (...)

Kto chce utopić Olę Urbańczyk, Dziennik Łódzki, 15.07.05
(...)W dyscyplinach indywidualnych zawodnik może sobie wybrać trenera, z którym chce pracować i miejsce, w którym czuje się najlepiej. Ola postanowiła zostać w Łodzi i trenować pod okiem Mariusza Wędrychowicza, który odkrył jej talent i doprowadził ją do dotychczasowych sukcesów. Ta decyzja to jej święte prawo, które trzeba uszanować i wręcz nie przystoi krytykować. Wola Oli powinna zamknąć wszelkie dyskusje, ale tak się nie stało. (...)
Kiedy zdobywała złoto w Wiedniu, szczycił się tym również PZP. Warto o tym pamiętać. (...)