Płynąć własną drogą

Dziennik Łódzki 22 lipca 2005

Mariusz Wędrychowicz, trener Aleksandry Urbańczyk pływaczki MKS Trójka:
- To nie jest tak, że trener ma prawo do swojego zawodnika. Pytanie
zasadnicze brzmi: czy zawodnik ma prawo do pracy ze swoim trenerem?

Marek Kondraciuk: - Trener mistrzyni Europy jedzie na mistrzostwa świata
jak turysta, kibic, bez akredytacji, będzie musiał stanąć w kolejce do
kasy po bilet, żeby obejrzeć występ swojej podopiecznej. To kuriozalna
sytuacja i dyskomfort dla Oli.
Mariusz Wędrychowicz: - Miałem być nawet dziennikarzem, wysłannikiem
jednej z rozgłośni radiowych, ale nie udało się. Nie dostałem
akredytacji z Polskiego Związku Pływackiego, więc musimy sobie radzić z
Olą sami. Jadę na koszt Uniqi, jej sponsora, a o to, żeby mieć kontakt z
moją zawodniczką choćby podczas treningu będę się martwił na miejscu.
-Relacje pana i Oli z PZP wywołują wiele komentarzy. Jak pan myśli,
dlaczego?
- Ola osiągnęła już spektakularny sukces, zdobyła złoto i srebro na
mistrzostwach Europy, a więc wszyscy na nią patrzą. Nie tylko jednak ze
względu na osiągnięcia. Również dlatego, że zdecydowała się pracować
poza kadrą. Tam miałaby towarzystwo, nie trenowałaby samotnie, miałaby
pieniądze, atrakcyjne wyjazdy - RPA, USA, Chiny. Tydzień przed
Montrealem aklimatyzowałaby się w Stanach Zjednoczonych. Ona z tego
zrezygnowała, więc wielu to dziwi. To była decyzja Oli.
-W środowisku pojawiają się jednak głosy, że podjęta pod pana wpływem.
- To bzdura! Ola nie jest szafą, którą można przestawiać według swojego
uznania. Sądzi pan, że gdyby jej się źle ze mną pracowało, to tkwiła by
tu? Ja mógłbym sobie mówić, a ona zrobiłaby to, co by chciała.
Oczywiście cieszę się, że podjęła taką decyzję, ale proszę pamiętać, że
oznacza ona dla mnie również wielką odpowiedzialność. Z punktu widzenia
czysto życiowego najwygodniej byłoby mi przekazać Olę do trenera kadry
Pawła Słomińskiego. Miałbym spokój, dostawałbym jakieś tam gratyfikacje
finansowe, byłbym wygodnym człowiekiem dla PZP, niekontrowersyjnym. To
ja byłbym w roli oceniającego: jakby się nie powiodło, to mógłbym mówić,
że dałem mu mistrzynię Europy i co? Jakby były sukcesy, to garstka
splendoru spadłaby i na mnie, pewnie dostałbym jakieś nagrody z
ministerstwa, albo od władz wojewódzkich. Tylko, że to nie o to chodzi.
Mam duszę sportową i ryzykuję, tak samo jak Ola.
-Zaufanie zawodnika, to fundament wspólnej pracy, ale i duża satysfakcja?
- Tak to odbieram. Podczas zimowych mistrzostw Polski prezes PZP
powiedział Oli: możesz zostać ze swoim trenerem, ale nie masz nic.
Zdecydowała się zostać, choć wtedy jeszcze nie miała sponsora, nie miała
zagwarantowanych pieniędzy na szkolenie. To był dla mnie ważny dowód
wielkiego zaufania. Nawet teraz, po paru miesiącach, kiedy jestem o coś
zły na Olę - od czasu do czasu to się zdarza - zaraz sobie przypominam
tamtą sytuację. Jak ja mogę nie ufać dziewczynie, która coś takiego
zrobiła. Przed Montrealem spytałem Olę: chcesz przygotowywać się u
trenera Słomińskiego? Powiedziała, że nie. Bez znaczenia był nawet
argument, że indywidualne przygotowania będą drogo kosztowały - i to z
jej pieniędzy, które ma do dyspozycji od sponsora. Obliczyliśmy, że
pochłoną one 25 tysięcy złotych.
Ta wasza indywidualna droga chyba jednak nie wszystkim w związku się
podoba?
- Relacje z PZP są zgodne z warunkami, jakie zostały ustalone na
pamiętnym spotkaniu w Oświęcimiu: pracujemy poza kadrą. To nie jest tak,
że trener ma prawo do swojego zawodnika. Pytanie zasadnicze brzmi: czy
zawodnik ma prawo do pracy ze swoim trenerem? Podniosłem kiedyś taką
kwestię: co musi zrobić zawodnik, jaki wynik osiągnąć, jaki sukces
odnieść, żeby miał prawo do pracy ze swoim trenerem, z którym chce
współpracować? Otrzymałem odpowiedź, że zawsze może, ale wtedy szkolenie
nie jest finansowane przez związek.
-Odnoszę jednak wrażenie, że mimo odrębnej drogi powinna istnieć jakaś
forma współpracy z kadrą.
- Trochę ubolewam, że nie mamy możliwości takiej współpracy. Bardzo
chętnie bym skorzystał z doświadczeń Pawła Słomińskiego i Piotrka
Woźnickiego, którzy prowadzą kadrę, ale nie mam takiej szansy. Korzystam
natomiast, zresztą z wzajemności, z doświadczeń szczecinianina Mirka
Drozda. Jesteśmy w kontakcie telefonicznym, jeździmy na zgrupowania,
wymieniamy doświadczenia. Podobnie ze Sławkiem Pliszką z Lublina.
Szkoda, że takich relacji nie ma z trenerami kadry. To sprzyja rodzeniu
się podejrzeń o jakieś kontrowersje, rozłam między nami a kadrą. To w
zasadzie jedyny problem.
Związek ma swoją koncepcję centralizacji.
- ... ale Ola się z nią nie godzi. Ja uznaję, że jej zdanie jest
najważniejsze, uzasadnione, a nie emocjonalne. Nie tkwią w nim żadne
względy sentymentalne. Na najwyższym poziomie praca musi być
indywidualna. Nie można pogodzić treningu tak różnych zawodniczek - pod
każdym względem, fizycznym, psychicznym, mentalnym - jak Otylia
Jędrzejczak i Ola. Czy jest sens, aby próbować pogodzić pracę tak
odmiennych indywidualności? Nie widzę żadnego powodu. To co robimy
przyniosło już osiągnięcia, są postępy, jest satysfakcja z pracy, więc
po co to zmieniać?
-Czego oczekuje pan po starcie Oli w Montrealu?
- Awansu do finału na 50 m motylkiem. Myślę, że jest realny. Kiedy Ola
pływała w 28,13 był to siódmy czas na świecie. Teraz ma 26,94 i jest
dziesiąta, ale liderka pływa w 26,30. Czołówka zagęściła się więc.
Na Montrealu świat się nie kończy. Jakie są plany strategiczne?
- Oczywiście olimpiada w Pekinie, ale tam będzie piekielnie trudno. Nikt
chyba nie jest w stanie przewidzieć jak. Chińczycy objęli selekcją pod
kątem igrzysk 500 milionów ludzi. W pływaniu wybrali supersetkę.
Pięćdziesięcioro kandydatów wraz z trenerem i zatrudnioną niedawno
niemiecką specjalistką... zniknęło. Nie wiadomo gdzie są, gdzie trenują.
Wynurzą się zapewne przed olimpiadą.